Waarin een kleine kerk groots is.

In Brazilië zijn, vooral in de grote steden, echt mega grote kerken waarin een paar duizend mensen bij elkaar komen. Een geweldig getuigenis natuurlijk van hoe God beweegt in dit land! Maar tegelijk zijn er in sloppenwijken en achterbuurten hele kleine gemeenten, die samenkomen in wat voor gebouwtje dan ook.

Zondagavond sprak ik (Jaap) in zo'n klein kerkje, waar 10 mensen samenkwamen onder leiding van Antonio en Jeane. Ze zongen vol passie en heel hard en eerlijk gezegd zong niet iedereen even zuiver.... wat niets afdeed aan volume en passie.

Ik sprak over sterke mannen in de Bijbel, zoals Abraham, David en Hiskia, die allemaal -naast de geweldige dingen die zij voor God deden- een zwakte hadden: angst en liegen,verkeerde seksuele begeerte, of hoogmoed. En over Paulus, die last had van zijn slechte verleden.

Vinicius leidde de dienst en Antonio, die naast mij zat vertelde mij dat Vinicius een bijzonder getuigenis had. Hij zag er netjes uit, met jasje en stropdas, terwijl ik blij was dat ik in m'n korte mouwen overhemd was gekomen. Maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt en hieronder zijn verhaal.

Vinicus vertelt:

Ik kom uit een ongestructureerd gezin. Mijn moeder was verslaafd aan alcohol en drugs en ik was als kind meer op straat dan thuis. Toen ik 12 jaar was raakte ik betrokken bij een drugsbende, die de wijk controleerde en terroriseerde en al snel bouwde ik een reputatie op binnen de groep. Ik was nergens bang voor en stond vooraan als het ging om overvallen of vuurgevechten met de politie. Als jongen van 17 jaar werd ik de leider van de bende.

Als kind van 12 jaar raakte ik al snel verslaafd aan lijm snuiven. Op die manier en door geweld te gebruiken probeerde ik mijn verdriet weg te drukken. Drugshandel, afpersing en gewapende roofovervallen brachten mij verschillende keren in de gevangenis, maar doordat ik minderjarig was bleef de strafeis 'redelijk' laag. In de gevechten en schietpartijen met de politie raakte ik ook gewond en was ik bang dat de politie mij op een dag dood zou schieten in een wilde achtervolging, want ze schoten gericht op mij.

Op mijn vraag wat de verandering bracht in zijn leven wordt hij even stil en dan vertelt hij:

Op een zaterdag na een gewapende roofoverval werd ik uitgenodigd voor een jeugdbijeenkomst in een kerk. Ik was op zoek naar iemand die echt van mij kon houden... Het was een grote kerk en je kreeg wel een hand, maar toen ik later Antonio ontmoette, kwam hij op mij af en gaf mij een omhelzing, zo vol liefde, dat ik mij geen houding wist te geven en vluchtte weg. Maar het was deze omhelzing van hem, die mij deed besluiten om mijn leven aan Jezus te geven en om naar zijn kerkje te gaan. Tja het is een klein kerkje, zonder grote naam of faam... maar hier heb ik gemerkt, door de liefde van Antonio, dat Jezus echt van mij houdt. Ik noem Antonio... mijn vader.

Op mijn vraag of het niet gevaarlijk was om uit de bende tegaan, die deel was van de beruchte Comando Vermelho, vertelt Vinicius:

Ja, dat is gevaarlijk en veel kunnen dat niet na vertellen. Maar de bendeleden hadden, toen ik deel van hen was waardering voor mij en toen ik mij losmaakte van de bende en vertelde dat ik naar de kerk ging en mijn leven aan Jezus had gegeven, kreeg ik opnieuw respect.

En wat nu?

Ik mag af en toe preken in dit kerkje en wil graag andere jongeren bereiken om te laten merken, dat zij ook een leven kunnen hebben met Jezus. Ja er is veel veranderd in mijn leven. Maar ben God dankbaar dat ik deze kleine groep, eenvoudige, christenen heb gevonden. Ik ben inmiddels met mijn vrouw getrouwd en we hebben 2 kinderen. Ik ben nu bijna 3 jaar los van mijn verleden en ben nu 22 jaar oud.

Een prachtig getuigenis, niet alleen van Vinicius, maar vooral van dit kleine kerkje, waar eenvoudige mensen de liefde die zij hebben ontvangen, met hun hele hart doorgeven aan iedereen die daarnaar verlangt. Dat is waar deze kleine gemeente groots in is!

Vandaag vliegen Rob en Vera terug naar Nederland. Wij gaan nog op bezoek bij Tamar en Jacob die hier 'niet zo ver vandaan' wonen en daarna rijden wij door naar São João del Rei in Minas Gerais.

Hartelijke groeten,

Jaap en Jennie.