São João del Rei
Degenen die ons al wat langer kennen weten dat dit de plek is waar we als gezin hebben gewoond en de basis is van het zendingswerk in Brazilië. Als we in Brazilië zijn 'wonen' we in het appartement boven aan de trap. Hoewel het natuurlijk ook door anderen wordt gebruikt als wij er niet zijn, heet dit plekje in de volksmond ' casa de Jaap en Jennie'.
Doordat de regels enorm zijn aangetrokken door de overheid in Brazilië was het niet meer mogelijk om door te gaan als semi-internaten. De overheid heeft een wet aangenomen waardoor er bij kleine kinderen veel meer leidsters in dienst moeten zijn en ondersteunende diensten als sociaal werkster en psycholoog. Op zich helemaal geen verkeerde regels, maar voor de OSFA geen optie, omdat dit voor hen niet te betalen is. Zo is het zendingswerk veranderd van semi-internaat naar sociaal project.
Het is een heerlijk plekje om te zijn, maar we zitten niet stil en dat levert mooie momenten op! Zo zaten we bij de ontmoeting met de leid(st)ers en vrijwilligers van het werk: een balletlerares, muziekleraar, trainer jiu-jitsu en de leidsters en kookster van de opvang van de kinderen. Heel gemengd gezelschap met allemaal hun eigen specialisme. Maar één ding bindt hen samen: de liefde voor God en voor de kinderen en dat maakt hen tot een bijzonder sterk team!
Nadat Jennie en ik wat hadden gedeeld uit ons leven en het Woord stonden we in een kring met elkaars handen vast. Alexandre, de jiu-jitsu trainer vroeg of hij iets mocht vertellen. Als Braziliaans kampioen had hij carrière gemaakt en was gevraagd om te komen werken in Dubai en in de Verenigde Staten, maar in zijn hart bleef het verlangen om de kinderen in de wijk waar hij was opgegroeid te helpen en dat is de wijk Tejuco, waar we woonden. Alexandre vertelde dat hij uit een heel arm gezin kwam en op een dag zijn vader zag huilen, omdat er geen geld was voor eten of kleding. Tijdens het vertellen kon hij zijn tranen niet bedwingen... hij wees naar ons en zei. "Toen kwamen jullie kleding en eten brengen, ik weet nog dat het macaroni was. Ik had nooit gedacht dat we elkaar hier opnieuw zouden ontmoeten". We konden het voorval niet herinneren, maar waren onder de indruk hoe God soms de kleine dingen in het leven gebruikt, zoals wat kleding en macaroni, om grote wonderen te doen! Toen hij op het punt stond om te vertrekken naar de USA werd hij gevraagd om te komen helpen in een project in zijn oude wijk Tejuco. Toen viel alles op z'n plek! Hij cancelde zijn reis naar de USA met alle zekerheden en een groot salaris om hier in Tejuco iets voor de arme kinderen en jeugd te kunnen betekenen.
Nieuwe auto.
Zoals we eerder hadden verteld was de auto, die we tweedehands hadden gekocht toen we in Brazilië woonden, na bijna 4x rond op de teller echt op. Met elkaar als ELO hebben we € 4.500 kunnen doneren voor een nieuwe auto. Luis had een mooie tweedehands op het oog, maar toen het erop aan kwam, bleek het beter te zijn om een hele nieuwe aan te schaffen. De garage maakte er een aantrekkelijke prijs van en met een flinke aanbetaling kon deze Volkswagen mee naar de zending. Hij is van de OSFA, maar net zoals met de vorige auto, kregen we gelijk de sleutels en de papieren om er mee te rijden. Iedereen die hierin heeft meegeholpen: HEEL HARTELIJK BEDANKT !
Toernooi in Barbacena.
De jiu-jitsu groep onder leiding van Alexandre had een toernooi in Barbacena, een uur rijden van hier. De hele groep ging mee met de bus die kon worden gehuurd voor dit event. Aangekomen in een grote hal waren er heel veel groepen aanwezig overal vandaan. Wat een prachtige happening! De kleine mannetjes van de OSFA deden het goed en wonnen medailles. Je zag de gezichten glimmen van trots.
Mensen in ere houden.
Pastor Pedro en zijn vrouw Salia, zijn mensen van het eerste uur. In de kracht van hun leven hebben ze overal in Brazilië gewoond, gewerkt, gepreekt en gezinnen geholpen. Pedro staat bekend om zijn enorme humor en vertelde grappen als een conferencier..... Hij bracht het Woord van God samen met een mop (die door de beugel kon hoor!). Samen met Luis gingen we hen bezoeken in Santa Cruz, waar hun kinderen de zorg voor hen hadden overgenomen. De kleine gemeente van Luis en Cristina ondersteunt Pedro en Salia met een bijdrage elke maand. Niet persé omdat zij dat financieel nodig hebben, omdat de kinderen daar prima voor kunnen zorgen, maar gewoon om hen te blijven eren voor wie zij zijn en hebben gedaan in het Koninkrijk van God.
Hoe koop je een koelkast voor je project in Ritápolis?
Nou, dan ga je toch gewoon naar de winkel en dan koop of bestel je er een.... Of je vraagt een koelkast aan de Nederlandse sponsors? Nee hoor! Ze koken met elkaar eten en verkopen entreebewijzen aan het dorp om gezellig te komen eten en met de opbrengst hopen ze voldoende geld bij elkaar te hebben om een koelkast te kunnen kopen! vanuit ELO hebben we ook een bijdrage gegeven en Thye en zijn moeder hebben ook geld voor de koelkast achter gelaten.
Mars voor Jezus.
Op zaterdagavond werd de Mars voor Jezus gehouden. De tocht ging naar het centrum waar ook het monument van de Bijbel staat en een groot podium was gebouwd. Natuurlijk was er ook van alles te eten en er was heel veel jeugd op de been. De voorgangers van de kerken stonden hand in hand op het podium en ook de waarnemend burgemeester van de stad proclameerde dat Jezus Heer is over de stad. Er werd veel -en hard- gezongen, gedanst en het was een prachtig feest! Voordat de prediking kwam werden Samuel en Laura van de Raa in het zonnetje gezet, en werd de familie van de Raa geprezen voor hun inzet -generaties lang- voor São João del Rei.
Naaicursus voor moeders!
De kinderen uit de wijk komen uit arme gezinnen en vaak krijgen de kinderen groente of aardappels mee voor de ouders thuis. Groenten die de OSFA heeft gekregen van supermarkten die het werk willen ondersteunen. Maar al snel kwam de gedachte dat een meer structurele hulp goed zou zijn voor de gezinnen. Zo kwam het idee om een naaicursus op te zetten voor de moeders. Niet alleen om kleding te kunnen repareren en maken voor de kinderen, maar ook om op deze manier zelf werk te kunnen aannemen en wat te verdienen voor het onderhoud van het gezin. Naast het leren naaien worden de moeders ook hierin geholpen door de OSFA. Een lid van de kerk van Gustavo heeft aangeboden dit project te willen gaan leiden. Om de eerste kosten te kunnen dragen is er ook een projectaanvraag bij de overheid ingediend. Maar er is veel nodig..... Care for Brazil heeft al 4 naaimachines toegezegd wat een grote zegen is. Om te starten is er € 2.700 nodig, maar om het project gaande te houden is er ook geld nodig voor onderhoud en materiaal. Misschien kunnen we daarin als ELO ook een schakeltje zijn. Vind jij het leuk, of samen met je (vrouwen)groep dit project maandelijks te steunen? Geef dan een bijdrage op NL24 INGB 0006 28 36 36 met vermelding SjdR naailes. We houden je op de hoogte van dit mooie project en zorgen dat alles dat hiervoor binnenkomt ook direct hiervoor wordt gebruikt!
Kerkje met 10 mensen.
Het heette: 'De samenkomst van de familie' en dat was het ook echt! Het thema was niet 'de familie', maar de kerk was de familie. We waren met 10 personen (negen op de foto, want één maakte de foto. Ik had echt op mijn hart om hen te bemoedigen. Mensen, ga door! Kijk niet naar de grote kerken in de stad, maar wees trouw in het kleine, dat is belangrijk! God gebruikt jullie als een familie en daarin zijn jullie misschien wel een heel groot voorbeeld voor de grote kerken, waar mensen elkaar niet meer echt kennen.
Mijn vriendin.
We zijn samen met Simone op bezoek geweest bij mijn Braziliaanse vriendin, donna Lucia. Het was alweer twee jaar geleden dat we bij haar waren geweest. Het was weer een warm weerzien met elkaar. Alle dochters waren er ook, een kippenhok is er niets bij. Via een dochter van donna Lucia hebben we haar leren kennen. Jaqueline had brandwonden opgelopen en moest naar het ziekenhuis in Juiz de Fora (3 1/2 uur hiervandaan) om daar behandeld te worden en een huidtransplantatie te ondergaan. Haar familie had geen geld om dit te realiseren. Simone vroeg ons toen of wij de mogelijkheid hadden om haar te helpen. Vanuit onze vriendenkring uit Nederland kregen we geld om Jaqueline te kunnen helpen. Daarna ontstond er een vriendschap die tot op de dag vandaag nog bestaat. En natuurlijk moesten we mee eten. Ze koken daar nog steeds op een houtkachel. Maar het eten is daar veel lekkerder dan dat je op een gasstel kookt. Donna Lucia heeft een groot hart voor iedereen die niets heeft en is daar te vinden waar mensen hulp nodig hebben. Zij is mijn katholieke zuster en vriendin.
We zijn aan onze laatste week begonnen. Nog een aantal gespreken, spreken op een jeugdbijeenkomst (dat ze daar zo'n oude man voor gebruiken hé!) en dan gaan we maandag terug naar Rio om dinsdagavond de nachtvlucht te nemen naar Amsterdam.
Dit blog was wel een flinke lap tekst.... maar de volgende wordt de laatste!
Hartelijke groeten,
Jaap en Jennie
